CHAPTER 5

Mga limang minuto ring wala silang imik nang basagin ito ng ring ng cellphone ni Devon.
Tinignan nya muna ang katabi na parang humihingi ng permiso. Nang tumango ito saka lang dali daling sinagot ang tawag.

Devon: Hello?

Patrick: Guess where am I now?

Devon: Ha? Nasan ka ba?

Patrick: On my way to JAEVON resort.

Devon: Ha? Talaga? Pa'no?

Patrick: Syempre sumakay ako ng ferry syempre.

Devon: bat di mo sinabi para nagkasabay na tayo.

Patrick: Inantay ko ang pinsan ko. Treat nya kasi.Kararating lang nya  kagabi eh gusto agad magliwaliw. Ayan. Willing namang gumastos eh di sige.

Devon: You mean yung pinsan mong Sam ang pangalan?

Patrick: Yes. Sabi ko nasa bakasyon ka ngayon eh gusto nya rin jan. Maya maya lang anjan na kami.

Devon: Okay.Nakapagpareserve na ba kayo?

Patrick: Oo. Naitawag na namin.

Devon: O sige antayin ko kayo. ingat.

Patrick: Sige. kitakitz

Devon:Sige. Bye

Muntik na nyang makalimutan na may kasama pala sya. Nahihiya siyang tumingin rito.

James: Is that your friend?

Devon: Oo..Papunta din sila rito.

James: Really?

Sumeryoso ulit ito. Kung kanina nakakangiti na ito sa kanya. Ngayon parang istatwa sa pagiging pormal.

James: How many of them?

Devon: Dalawa ata. Yung kaibigan ko saka yung pinsan nya.

James: Are you sure he's just your friend?

Hindi napansin ni Devon ang tono ng tanong ni James kung kayat sinagot pa rin nya ang tanong nito.

Devon: He's my friend since high school. Sya yung nag encourage sakin na sumali sa contest. Kaya nagpapasalamat ako sa kanya kasi pinilit nya akong sumali kaya andito ako ngayon.

Bumuntong-hininga si James nang malalim. Bakit parang naiinggit sya sa lalaking yun.

James: When did you start singing?

Pag-iiba ni James sa usapan.

Devon: Nung bata pa ako. Naalala ko nung elementary ako, mahilig talaga ako'ng sumali sa singing at saka dancing contest kasi gusto ko manalo ng price.

Tinignan ni james ang dalaga habang nagkukwento. He can't imagine how her life was dahil lumaki si James sa mayamang pamilya. They have one of the biggest houses in Sydney and his dad is a known businessman. Nung ipatayo nila ang resort, maliit pa lang ito hanggang sa makilala nang makilala. He remembered his dad giving all his life and years sa pagpapatakbo ng resort kung kayat silang magkakapatid ay naiwan sa pangangalaga ng mga aupairs at ng kanyang tiya Bittey, half sister ng kanyang ama.Diborsyado na ito ngunit may anak ito,ang pinsan nyang si Ivan Donald. Ngayong naririnig nya ang simpleng pamumuhay ni Devon, parang nakaramdam sya ng guilt. On the other side of the world, people are doin' all they can to survive samantalang sya, nagpapakasaya at nagpapakasarap nang matagal without working for it. Now he had to work hard and show his dad he learned his lesson already.

James: So if you go to college, what will you take?

Devon: Engineering or Architecture siguro. Hindi ko alam. Tignan ko kung kaya ko yun. Ikaw, ano'ng kurso tinapos mo?

James: I took culinary arts in some countries. I finished two years in International Business Administration but I'm going to continue after my dad comes back.

Tinignan ni Devon ang kausap. Ito ba yung lalaking nakabangga nya na pagkasupla suplado? wari'y nagtataka ngunit tahimik syang nakikinig rito.

James: My dad was sick. My oldest brother and my tita are there in America right now. He just underwent a surgery but in a month, he will be back here.

Devon: Okay lang ba sya?

Nag-aalalang tanong nito sa lalaki.

James: He's a strong old man. He's even more concerned at the hotel rather than his health so I insisted to take over and send him for a surgery. Sometimes, old men are so stubborn.

Saka ito tumawa nang malakas. Ngumiti si Devon nang makitang tumatawa ang kausap.

'Aba'y marunong din palang tumawa ang mukong' sa isip nya lang.

DI alam ni Devon na nakatitig na sya rito kung kayat nang tumingin ito sa dako nya, nagtama ang kanilang paningin. Biglang ibinaling ni Devon ang tingin nya sa dagat.

James: Did you like the pasta you just ate?

Simula ulit ni james.

Devon: Ahh.Oo! Ansarap nga eh.. Ang galing nung cook nyo. Very tasty..

JAmes: Do you want some more of it?

Devon: Ha? Naku, nakakahiya naman. Wag na. Tama na yung nakatikim ako.

James: But do you like it?

Devon: Oo nga. Ngayon lang ako nakatikim nun.

James: That's my recipe.

Devon: Ha?

James: I made that recipe just two days ago. I suggested my sister to include it in the menu. Gladly she liked it. And so did you. I'm happy.

Devon: Talaga? Masarap talaga sya.

James: I can cook for you next time.

Nabigla si Devon. ganito ba kafriendly ang taong ito. Kahospitable. Abay sobra sobra na kung ipagluluto pa sya ng gwapong may ari ng resort.  Nang biglang tumunog ang cellphone ni Devon. 

Devon: Hello

Ms. Marissa: Devon, baba ka na. Okay na rito si Ms. lavender.

Devon: Sige po.

Nang ibaba nya ang telepono, nahulaan agad ni James na si MArissa na yun.

James: Is that Marissa?

Devon: Opo.

James: Okay. Don't worry. Ms. Lav is cool. She won't make it hard for you. I'll make sure of that.

Ngumiti si Devon at tumayo na sya. Nagpaalam na sya rito at nakita nya sa kanyang mga mata na para itong nalungkot. At pati sya, parang ayaw na nyang umalis ngunit nakakahiya. Bumaba sya sa elevator na hindi pa rin nya alam kung bakit ganun na lang lakas ng tibok ng puso nya pagkatapos makausap ang isang James Roberts.